młyńskie koło

przytuliłam się do drzewa. w tle stukanie dzięcioła, ptasie trele, szum wiatru i słońce próbujące przebić się przez zamknięte powieki. chwila na naładowanie akumulatorów po kolejnej nieprzespanej nocy.

dostałam bukiet żółtych tulipanów. sernik i szarlotkę.

i syna do nakarmienia. przyprószyłam go przez przypadek cukrem pudrem. i bez tego jest słodki.

koper włoski, anyż, czarnuszka, kozieradka. to wszystko zmieszane ma się równać mleku. u mnie to równanie jest zaburzone. bolą mnie piersi i serce. bo syn ciągle głodny. a ja nie mam wystarczająco dużo pokarmu. każda komórka ciała woła o sen. a w głowie młyńskie koło napędzane zmęczeniem.

cellulitis

chyba gdzieś zagubiłam siebie. zapominam, co lubię. nie umiem zainteresować się czymś innym, niż to, co aktualnie na tapecie. to nawet nie to, że stałam się TYLKO mamą. ja przestaję chyba wiedzieć, kim w ogóle jestem. a MAMĄ też nie jestem jeszcze w stu procentach. ostatnio składam się z przeczytanych artykułów i książek na temat noworodków, poczucia winy, permanentnego niewyspania, głodu zaspokajanego w biegu, wrażenia, że ciągle jest coś do zrobienia w stałym niedoczasie, mapy bolących miejsc i cellulitisu na dupie. i jeszcze momentami z czułości nie do opisania. ale to zupełnie inna historia... 

czy ja jeszcze tu jestem? 

tabula rasa

wczoraj przyszła pierwsza wiosenna burza. zelektryzowani jej przybyciem zagapiliśmy się w dachowe okno sypialni. trwający już jakąś chwilę płacz ustał. wielkie oczy patrzyły z ciekawością na krople rozpłaszczające się na szklanej tafli szyby. ich dudnienie działało uspokajająco. czas zwolnił.

co myśli sobie mały Człowiek w takiej chwili? czy gdzieś w podświadomości zachowa ten moment w pamięci? czy zadrukuje rozmytymi przez deszcz literami część swojej tabula rasy? codziennie karmię Go nowymi wrażeniami, drażnię Jego zmysły, dostarczam nowych doświadczeń. przez dziewięć miesięcy byliśmy jednością. teraz, odseparowani, w dalszym ciągu chłoniemy świat razem. mały Człowiek rośnie ponieważ nasiąka nowymi przeżyciami. to wielka odpowiedzialność kształtować taką małą Istotę, malować Jej jestestwo według sobie znanych wzorów i wybranymi przez siebie kolorami. 

kap kap kap

jak kroplówka codzienność sączy się do Jego duchowych żył.

kap kap kap

moje piersi płaczą mlekiem.