mam kilka dyżurnych snów. właściwie nie tyle snów, bo to nie tak, że śni mi się zawsze dokładnie to samo. to raczej motywy przewodnie. schody, windy, kibel i ... soczewki. tak, tak! jestem szczęśliwym użytkownikiem tychże i na co dzień nie mam żadnego problemu z umieszczeniem ich w odpowiednim miejscu ;) "mój pierwszy raz" był nieco bardziej bolesny, ale warto było... o tym może jednak przy innej okazji ;)
motyw soczewek pojawia się zawsze w okolicznościach ich umieszczania. a one rosną. im bardziej staram się rozwikłać zagadkę, która strona prawa, a która lewa, tym gorzej mi to wychodzi, bo rosną. powiększają się, stają się wielkości całej mojej skromnej osoby, a nie tylko oka do niej należącego. ROSSSNĄ...
a ja za cholerę nie jestem w stanie ich włożyć do oczu.
dziś też tak było. jakoś nad ranem.
czy moja podświadomość chce mi przekazać, że pewne rzeczy nie mieszczą się w oku, a inne w głowie?
mam znów to wstrętne telepanie serca, kiedy się budzę. nienawidzę się tak czuć.
moje życie. wisi. nie wiem nic.
jestem drobiną w kosmosie, a wydaje mi się, że to moje problemy są najważniejsze. to dlatego, że od siebie nie jestem w stanie się uwolnić. życie może być tak piękne, tak pełne.
a może stać się wegetacją.
albo nie kończącą się samotnością...
bardzo się tego boję. choć tak naprawdę samotność połączona z byciem samym jest mniej smutna niż ta, która pojawia się mimo czyjejś obecności...
kurwa.
a gdzieś tam jest zaczarowany ogród, którego bram nie umiem sforsować...
kolejny motyw przewodni moich snów.
