solsta

dzień pełen niespodzianek. i rozwiązanych zagadek.

poranny spacer z psem. nagle nad głową słyszę znajomy głos: "du-pa... du-du-pa..." mój gadający kruk powrócił :) potem wyjaśniła się moja wizja sprzed jakiegoś czasu. wracałam z pracy, późno już było i ciemno. idę i patrzę na chodnik, a tam gęsiego dostojnie kroczą trzy koty i dwa psy. wszystko czarne. dziś spotkałam właścicielkę owej menażerii. dwa koty zostały w domu. jeden z dwoma psami szły obok swojej pani. niesamowite zwierzaki. nasz domowy stwór zgłupiał. po raz kolejny okazuje się, że kot, który nie ucieka, nie jest żadną atrakcją. w pół roku po przeprowadzce odkryłam również, że mamy obok domu rzeźbę. jakoś jej wcześniej z niewiadomych przyczyn nie zarejestrowałam, mimo że przechodziłam obok dziesiątki razy... na temat moich interpretacji tejże profilaktycznie zamilknę, dodając jednakowoż, że pierwsze skojarzenie, jakie miałam, silnie było związane z niejaką restauracją znajdującą się tuż obok, która to w zawoalowany sposób głosi, że serwuje "smak coop", co czytane z angielskiego niekoniecznie musi zachęcać do konsumpcji... mimo to postanowiliśmy pójść tam kiedyś na deser, który koniecznie musi być kremem sułtańskim. niestety przesłuchałam dziś jedną z pracujących tam pań na okoliczność deserów i dowiedziałam się, że w menu mają tylko lodową ambrozję z owocami... nic to. może jednak zaryzykujemy :)

a potem pojechaliśmy na zakupy... celem nabycia drogą kupna baterii do prysznica i deski tak zwanej klozetowej. w dziale z klapami trwała inwentaryzacja. deski więc nie kupiliśmy. wróciliśmy za to do domu z innym, nie planowanym nabytkiem. samochód ledwo się domknął. 

nabytek nazywa się solsta i stoi w pokoju grozy przechrzczonym ostatnio na gabinet luster. nabytek jest prosty, przyjemny dla oka i wcale nie taki duży, jak nam się wydawało. przede wszystkim jednak nabytek stał się siłą napędową do zrobienia w tym strasznym pomieszczeniu porządku i z przyjemnością muszę stwierdzić, że jest to możliwe. teraz następnym krokiem będzie zdobycie klucza od piwnicy. umieram z ciekawości, co tam znajdziemy. oprócz sztucznej nogi :)

a na obiad była pieczarkowa wspomagana grzybami z borów tucholskich oraz pieczony schab. a to wszystko ku pamięci. bo moim noworocznym postanowieniem było zapisywanie, choćby hasłami tego, co się aktualnie dzieje. osiem dni sobie już poszło. ale ten dziewiąty może zapamiętamy na dłużej :)

ps. a teraz melisa. i spać.

jingle bells

wczoraj na szybko zrobiłam sobie małą psychoanalizę. wyszło mi, że mam w sobie perforację, którą bardzo łatwo przedrzeć. naddarłam ją lekko niepotrzebnymi myślami. myśli wzięły się ze złych doświadczeń, z poharatanej kobiecości i niskiego poczucia własnej wartości. nie umiem żartować w pewnych kwestiach. mam upośledzoną sferę społeczną. brak mi dystansu. mam poczucie zagrożenia. żeby nie być czyimś utrapieniem kulę się w sobie. zwijam się do środka. jestem samoskręcającą się spiralą. wymyślam światy, które pewnie nie istnieją. milczę. 

chyba znów mimowolnie przygarnęłam obcego. pętla poniżej przełyku zaczyna się zaciskać. obawiam się też, że dzikie zwierzątko, wystukujące tylną nogą nerwowe rytmy w okolicach serca, powróciło z zimnych krajów.

a śniegu jak nie było, tak nie ma. jingle bells, jingle bells, jingle all the way...

buuuu

bym se popsioczyła, ale po co? niczego to nie zmieni. zacisnę zęby, jeszcze 2 tygodnie. święta przyjdą i pójdą. i znów będzie odrobina spokoju. może. na chwilę.

a tu? kwiaty w wazonie i śniadanie do łóżka. czego chcieć więcej... :)

porządki...?

chyba każdy proces twórczy jest nierozerwalnie związany z destrukcją. czasem lepiej zedrzeć farbę, niż zamalowywać nieudany fragment kolejną warstwą. nawet, jeśli ten moment boli i jest nieprzyjemny, ostatecznie prowadzi do oczyszczenia i ukojenia.

zastanawiam się, czy dojrzałam już, aby zajrzeć w głąb siebie i wymieść śmieci spod dywanu. może już czas zmierzyć się z własnymi cieniami?

póki co, zacznę od porządków w szafie... ;)

drzemka

byłam szamanką, węzłem, od którego odchodziły cztery źródła mocy. jednym z nich był pies, który samowolnie wlazł do łóżka, zaczął lizać mnie po twarzy i piszczeć do ucha: "nuuudzi mi się, wstawaj!" :)

refleksJa

dzisiejszego poranka rzeka zniknęła. w jej miejscu pojawiła się wielka, biała chmura, mgła tak gęsta, że można ją było kroić nożem. po bokach jedynie ciemne zarysy krzaków i drzew, a po jej parującej powierzchni ślizgał swój czarny brzuch lecący kruk. coś niesamowitego. miałam wrażenie, że jadę przez most podniebnym tramwajem.

a wieczorem pies wyciągnął mnie na dwór. lubię te nasze spacery. dzięki nim doświadczam ciągle nowych impresji. dziś po raz pierwszy stanęłam na granicy dwu pór roku. taka hybryda, zimsień. zima zatrzymała w sieni i czeka. już przebiera nogami z niecierpliwości. chce się wygodnie rozsiąść na fotelu w pokoju gościnnym. póki co zdjęła płaszcz i sypnęła z rękawa srebrnym brokatem na jesienne liście.

znalazłam między nimi refleks własnego Ja. 

zapach szczęścia

alfabetyczne bzdury na kolację. niespokojna noc. lęki i burza w głowie. bolący poranek. grzane wino przeciekające przez roztrzęsione palce.

jeszcze trochę wisi mgłą nad miastem. przechodzi. rozprasza się w świetle dziś odkrytej latarni. cień drogi donikąd i snop żółtego światła, które uwydatnia kolor dywanu z liści na chodniku.

świeczki i zdesperowany napój na bazie chmielu. drobinki pomelo pływające wannie. szorstki, psi język zlizujący z nóg resztki specyfiku z pomarańczową skórką w tle. ciepłe łóżko i lektura czekająca na penetrację. psychodeliczne lata 70. w eterze. dwie pary ciemnych oczu. tak dzisiaj brzmi zapach szczęścia.